Symulacje komputerowe stają się standardowym narzędziem badawczym w naukach przyrodniczych. Coraz potężniejsze klastry obliczeniowe pozwalają badaczom na modelowanie układów o dużej złożoności, takich jak na przykład układy polimerowe. W szczególności, dużym wyzwaniem jest określenie warunków, w których układy polimerowe mogą spontanicznie tworzyć uporządkowane nanostruktury.

W niniejszym wykładzie przedstawiamy podstawowe idee dotyczące symulacji komputerowych, oraz przykłady symulacji samoorganizujących się egzotycznych nanostruktur.

Takie nanostruktury znajdują wiele zastosowań praktycznych, na przykład w procesorach i pamięciach komputerowych, jak również w wydajnych i ekologicznych urządzeniach magazynujących energię. Pokazujemy również zwijanie i rozwijanie polimerów białkopodobnych.

Opracowanie:

dr hab. Michał Banaszak
Wydział Fizyki UAM